Nasz Ambasador Tyler Wallasch to 28-letni narciarz zawodowy z Mammoth Lakes w Kalifornii, który dzieli swój czas między wspinaczkę górską w Wyoming a Åre w Szwecji. Jest olimpijczykiem w narciarstwie dowolnym (skicross), który rozpoczyna swój dziesiąty sezon.
Opowiedz nam trochę o sobie
Właściwie urodziłem się na przedmieściach Los Angeles i zanim naprawdę zacząłem podążać za moją pasją do narciarstwa, większość weekendów spędzałem na pustyni z ojcem, jeżdżąc na motocrossie, lub na lotnisku, gdy on pilotował i pracował przy samolotach i helikopterach. Potem przeprowadziłem się do Mammoth i większość czasu spędzałem w górach. Staram się równoważyć czas między śniegiem a jeziorami/rzekami. Uwielbiam nurkować z rurką i łowić ryby harpunem, a każdy dzień na łodzi na jeziorze jest dobrym dniem!
Jak trafiłeś do skicrossu?
Zacząłem od tradycyjnych wyścigów narciarskich i zawsze lubiłem oglądać skicross w telewizji. Grałem w futbol amerykański w liceum, a jeden z trenerów-wolontariuszy, John Teller, był obiecującym amerykańskim zawodnikiem skicrossu. Na każdym treningu powtarzał, że muszę spróbować! W końcu zgodziłem się spróbować w tamtym sezonie i od razu się wciągnąłem. W tym samym roku John miał wyjątkowy sezon, wygrał Puchar Świata i złoto X-Games. Miałem więc mentora, który był jednym z najlepszych na świecie i mieszkał kilka minut od mojego domu.
Dlaczego ski cross?
Pokochalem skicross od pierwszego wyścigu. Różnica w adrenalinie między startem w narciarstwie alpejskim a startem w skicrossie była astronomiczna. Miałem wokół siebie trzech innych zawodników przygotowujących się do startu. Wszystko ucichło, gdy starter powiedział: „Zawodnicy gotowi?… Uwaga!”. A potem, bum!, brama się otwiera i wszyscy wystrzeliwujemy, jadąc tak szybko, jak tylko potrafimy, pokonując skocznie, zakręty i muldy… próbując przechytrzyć, wyprzedzić lub utrzymać innych za sobą! Nie czułem tego rodzaju emocji, jeżdżąc samemu, skręcając w lewo, w prawo i znowu w lewo. Od tego momentu naprawdę się ścigam! Byłem uzależniony. W moim pierwszym wyścigu wpadłem w czwarty zakręt, przebiłem się przez jedną lub dwie warstwy siatki zabezpieczającej, a mimo to świetnie się bawiłem! Myślę, że to, co motywowało mnie przez tak długi czas w tym sporcie, to jego wszechstronność. Możesz być najszybszym zawodnikiem na świecie na zakrętach, ale jeśli nie potrafisz wygrać startu lub poradzić sobie z kimś, kto jedzie kilka milimetrów od ciebie, w skicrossie daleko nie zajedziesz. Czujesz, że bez względu na to, jak bardzo poprawiasz swoje wyniki, zawsze jest inny aspekt do ulepszenia!
Jak przygotowujesz się fizycznie i mentalnie do zawodów?
Fizycznie, duża część pracy wykonuje się latem. Skicross to sport grawitacyjny, więc waga jest prawie zawsze zaletą. Ale musi to być użyteczna waga! Celem jest więc dla mnie zdobycie jak największej masy mięśniowej, przy jednoczesnym zachowaniu eksplozywności. W dniu wyścigu wykonujemy pięć do sześciu zjazdów, dlatego ważne jest, aby móc dostarczyć maksymalny wysiłek przez nieco ponad minutę, a następnie jak najszybciej się zregenerować, aby zacząć od nowa! Latem spędzam dużo czasu na siłowni, gdzie rozwijam siłę eksplozywną, stabilność i zdolność do szybkiej regeneracji. Przez większość czasu podnoszę ciężkie ciężary.
Jakie masz cele na nadchodzący sezon?
Moje cele na nadchodzący sezon to bycie stałym zagrożeniem dla zdobywania podium. Mam do tego prędkość, ale w ski crossie odrobina pecha lub jeden błąd mogą mieć wielkie konsekwencje. Moim celem jest zatem postawienie się w najlepszej pozycji, aby wykorzystać wszystkie nadarzające się okazje.
Jakie słowa Cię napędzają?
Od wielu lat drukuję różne cytaty na moich kombinezonach wyścigowych. W ostatnich latach wszystko, co miałem napisane, to „Spal łodzie”. Dla mnie oznacza to, że jestem w to w pełni zaangażowany. Wylądowałem na brzegu, spaliłem swoją łódź i jedynym sposobem, aby iść naprzód, jest dalsze parcie do przodu.
Co dla Ciebie oznacza Vuarnet?
Vuarnet oznacza dla mnie pasję i jakość. Od kiedy zostałam członkinią Vuarnet, miałam okazję usłyszeć tyle historii o ludziach i ich Vuarnet. Z tego, co słyszałam, niektórzy mają je od 30 lat! Opowiadają mi historie z czasów lub miejsc, o ludziach, z którymi jeździli na nartach, lub wspomnienia z czasów, gdy byli potentatami narciarskimi! Uwielbiam to. Nie mogę się doczekać, aby nosić moje Vuarnet każdego dnia, ponieważ jestem prawie pewna, że ktoś zatrzyma mnie, aby zapytać o moje pary, a ja będę mogła opowiedzieć im jedną lub dwie historie narciarskie.
