Lara Dallman-Weiss jest członkinią naszego programu Fellowship. Żegluje od szóstego roku życia i tego lata weźmie udział w swoich drugich Igrzyskach Olimpijskich. Wraz ze swoim partnerem Stu McNayem będzie rywalizować w nowej konkurencji dwuosobowych łodzi klasy 470, co oznacza pierwsze w historii parytetowe Igrzyska Olimpijskie. Kibicujcie im od 2 sierpnia podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich Paryż 2024.
Skąd bierze się Twoje pragnienie zdobycia złotego medalu olimpijskiego?
Szukam w sobie tej małej dziewczynki, która uwielbiała sport, przebywać na świeżym powietrzu, spędzać czas z przyjaciółmi i była bardzo ciekawa świata.
Czy czujesz połączenie z morzem, gdy żeglujesz?
Żeglarstwo to naprawdę wyjątkowy sport, ponieważ podczas zawodów jesteś całkowicie skupiony. Nie myślisz o niczym innym. Nie ma technologii. Stajesz się jednością z falami i przeciwnikami, i to jest wspaniałe uczucie. Łączysz się z każdym elementem natury. Naprawdę poznajesz wiatr, fale, życie morskie i stajesz się jednością z żywiołami, co jest cudownym doświadczeniem.
Czy możesz opisać uczucie ślizgania się po wodzie na swojej łodzi?
Kiedy ślizgam się po wodzie, czuję się jak w stanie nieważkości i naprawdę nie ma nic innego do zrobienia, jak tylko się uśmiechać. To jak surfowanie po największej fali. Jedziemy bardzo szybko, łódź się unosi, a wszystko staje się ciche. To euforyczne.
Nie potrafię pomyśleć o żadnym innym sporcie niż żeglarstwo, w którym jest się jednocześnie całkowicie skoncentrowanym i jednocześnie cieszącym się chwilą obecną.
Co dla Pana/Pani oznacza udział w kolejnej próbie olimpijskiej?
To ekscytujące, że bierzemy udział w nowej konkurencji. Pływamy ze Stu na tej łodzi od dawna, ale to pierwszy raz, kiedy jest ona mieszana. To całkowicie zmienia sposób, w jaki komunikujemy się na pokładzie i nasze style żeglowania, co sprawia, że ta nowa dyscyplina jest naprawdę zabawna.
To historyczny moment, nie tylko dlatego, że Igrzyska Olimpijskie po raz pierwszy są parytetowe, ale także dla klasy 470 i żeglarstwa, ponieważ po raz pierwszy 470 jest łodzią mieszaną. Niesamowicie jest być tego częścią.
Co dla Ciebie oznacza dziedzictwo?
Mój dziadek ze strony matki walczył podczas II wojny światowej w Wietnamie. Był pilotem, a ja jestem bardzo do niego podobny. Kochałem go tak bardzo. Nadal go kocham. Był wspaniałym tenisistą, a ja noszę go w sobie, chcąc go uszczęśliwić i żyć marzeniem, którego on nie mógł zrealizować. To coś, co zawsze ze sobą noszę.
Myślę też o żeglarstwie i bogatych tradycjach zwycięstw Stanów Zjednoczonych. Przez długi czas dominowaliśmy w żeglarstwie na Igrzyskach Olimpijskich. Czerpię wiele pewności siebie od tych, którzy byli przede mną, którzy życzą nam powodzenia na Igrzyskach. Czuję odpowiedzialność, by stanąć na podium i sprawić, by byli dumni.
Jak opisałbyś społeczność żeglarską?
Żeglarstwo to społeczność wzajemnie od siebie zależna. Podczas naszych rejsów dookoła świata często zdarza nam się coś zepsuć i brakować części zamiennych. W takich chwilach musimy zwrócić się do naszych partnerów treningowych i nie możemy rywalizować bez ich pomocy. Istnieje również duża współpraca na wodzie. Nie mamy szatni; wszyscy dzielimy ten sam port.
Utrzymywanie dobrych relacji jest kluczowe dla naszych wyników na wodzie. W ostatnich miesiącach, przygotowując się do Igrzysk Olimpijskich, trenowaliśmy z zespołami portugalskimi i włoskimi, za co jesteśmy im naprawdę wdzięczni. Rozbiliśmy bazę w Marsylii i spędziliśmy niezliczone godziny razem, testując różne sprzęty, poznając warunki, wychodząc na kolacje i ciesząc się swoim towarzystwem.
Czego oczekujesz od Igrzysk Paryż 2024?
Po ostatnich Igrzyskach Olimpijskich naprawdę trudno było mi wrócić do domu i odnaleźć się w codziennym życiu. Na te Igrzyska wiem już trochę lepiej, czego się spodziewać później. Mam nadzieję, że uda mi się wykorzystać lekcje, których nauczyłam się przez ostatnie trzy lata przygotowań i stać się silniejszą osobą.
