

Μπορείς να μας μιλήσεις για την τελευταία σου αποστολή; Ποια ήταν τα διάφορα στάδια της;
Ξεκίνησα για το Νεπάλ, για να προσπαθήσω να ανέβω στο Kangchenjunga χωρίς οξυγόνο, αν είναι δυνατόν με μία μόνο προσπάθεια. Πρώτα έπρεπε να πάρουμε ένα μικρό αεροπλάνο και μετά ένα 4x4 μέχρι ένα μικρό χωριό. Από εκεί, κάναμε 7 ημέρες πεζοπορία για να φτάσουμε στο βασικό στρατόπεδο στα 5500μ. Στη συνέχεια ακολούθησε η εγκλιματισμός (να συνηθίσει το σώμα στο altitude) για 3 εβδομάδες. Προσπαθήσαμε για την κορυφή στις 18 Μαΐου, δυστυχώς κάποιοι μπερδεύτηκαν η διαδρομή και όλοι γυρίσαμε πίσω στα 8200μ. Μετά από μερικές ημέρες σκέψης και αναμονής για ένα νέο παράθυρο καιρού, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε ξανά. Οι άλλοι έφυγαν 2 μέρες πριν από εμένα και στις 25 Μαΐου τους έφτασα και τους ξεπέρασα πριν φτάσω στην κορυφή του Kangchenjunga στα 8586μ.
Την ανέβηκα όπως ήλπιζα: χωρίς οξυγόνο, χωρίς σέρπα, μόνος, σε μία μόνο προσπάθεια και είμαι ο πρώτος στον κόσμο που ανέβηκε αυτή την κορυφή χωρίς διακοπή.


Τι είχε ιδιαίτερο για εσάς;
Αφού ανέβηκα το πρώτο μου 8000άρι, το Manaslu, ήθελα αμέσως να πάω στο Kangchenjunga, μια ιερή και φημισμένη τεχνικά κορυφή, που με γοητεύει εδώ και πολύ καιρό. Εν τω μεταξύ, πήγα 2 φορές σε αποστολές σε 8000άρια, αλλά ο καιρός δυστυχώς δεν ήταν καλός σε κάθε προσπάθεια ανάβασης.
Τι ήταν το πιο δύσκολο σε όλο το εγχείρημα;
Το πιο δύσκολο ήταν να ανοίξω το μονοπάτι, σχεδόν συνέχεια, γιατί δεν ήθελα να περιμένω πίσω από ανθρώπους ή Σέρπα, ειδικά την ημέρα της κορυφής.
Πώς θα περιέγραφες την ενασχόλησή σου με την ορειβασία;
Θα την χαρακτήριζα ως "παλιά". Απλά χρησιμοποιώ τις δυνάμεις και τα κίνητρά μου. Είμαι αρκετά πουριτανός, οπότε προπονούμαι για να υλοποιήσω τα σχέδιά μου και τα κάνω μόνος μου. Χωρίς οξυγόνο και χωρίς σέρπα (χωρίς βοήθεια), κάτι που είναι πολύ σημαντικό για μένα. Αυτό μεταφράζεται επίσης σε σεβασμό για την οικολογία: αποφεύγω να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητό μου ή ελικόπτερα στο Νεπάλ, για παράδειγμα.


Μπορείτε να μας πείτε από πού πηγάζει η αγάπη σας για αυτό το είδος ορειβασίας;
Αυτή η αγάπη προέρχεται από τους γονείς μου. Από πολύ μικρή ηλικία, με πήγαιναν στα βουνά, μετά στα ψηλά βουνά, και σιγά σιγά βρήκα πραγματικά τον τρόπο που ήθελα να βιώνω τα βουνά: γρήγορα, ελαφριά, σε altitude, τεχνικά και επομένως λιγότερο εκτεθειμένα σε κινδύνους.
Από πού αντλήσατε την ενέργεια και το κίνητρο για να πραγματοποιήσετε αυτή την εξαιρετική επίδοση;
Μετά από μια πρώτη προσπάθεια στα 8200μ, ήμουν πραγματικά κουρασμένος και δεν είχα απαραίτητα το κίνητρο να ξαναξεκινήσω. Ήθελα μάλλον να πάω σπίτι μου. Ο καιρός δεν ήταν πολύ κακός, μπόρεσα να ξεκουραστώ 5 ημέρες. Μετά από σκέψη, θέλαμε να ξαναδοκιμάσουμε την ανάβαση επειδή η εγκλιματισμός είχε γίνει, κάτι που μας έδωσε κίνητρο. Μόλις ξεκινήσαμε, όλα παίζονται στο μυαλό.
Έζησες μια τραγική εμπειρία που μπορεί να είναι συγκλονιστική. Πώς το διαχειρίστηκες στο τέλος της αποστολής σου;
Το τέλος της αποστολής ήταν πράγματι αρκετά δύσκολο για μένα γιατί αφού έφτασα στην κορυφή κατέβηκα, αλλά ένας φίλος μου έχασε πολύ χρόνο για να ανέβει και πέθανε από εξάντληση και ασθένεια του υψομέτρου.
Η επιτυχία της ανάβασης δεν είχε την ίδια γεύση… Το χειρότερο ήταν ότι κανείς δεν θέλησε να τον βοηθήσει. Ήθελα να πάω μόνος μου, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος. Για 2 μήνες, μοιράστηκα τα πάντα με τον Luis γιατί είχαμε την ίδια νοοτροπία και τις ίδιες αξίες… ήμουν ο τελευταίος που είχα τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του. Η απουσία του με επηρέασε πολύ και μου υπενθύμισε πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο βουνό…









