Road trip στο Μαρόκο
Η περιπέτεια συνεχίζεται σε αυτό το τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο του ταξιδιού μας στο Μαρόκο. Μετά από μερικές έντονες ημέρες στην ακτή του Μαρόκου, κατευθυνόμαστε προς την έρημο Agafay, νότια του Μαρακές.
Πριν ξεκινήσουμε για το δρόμο, απολαμβάνουμε ένα τελευταίο ηλιοβασίλεμα στον κόλπο της Imsouane, αλλά έχει σημάνει η ώρα να κλείσουμε τις βαλίτσες μας. Για τελευταία φορά, αποκοιμιόμαστε λικνιζόμενοι από τον ήχο του ωκεανού. Όπως τις προηγούμενες ημέρες, το ξύπνημα είναι πρωινό, καταβροχθίζουμε γρήγορα το πρωινό μας πριν αποχαιρετήσουμε αυτό το υπέροχο μέρος.
Για να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό, ο δρόμος είναι μακρύς. Την προηγούμενη μέρα είχαμε αποφασίσει να ακολουθήσουμε μόνο μικρούς δρόμους για να απολαύσουμε το τοπίο. Στο πρόγραμμα, πάνω από 6 ώρες οδήγησης ακολουθώντας μια μακριά διαγώνιο που σέρνεται μέσα από τα πρόβουνα του Άτλαντα. Στην πορεία διασχίζουμε πολλά μικροσκοπικά χωριά που αποτελούν πάντα αφορμή για μια δροσιστική στάση. Νιώθουμε πραγματικά μόνοι μέσα σε αυτή την απέραντη έκταση και γελάμε με τις συνέπειες αν πάθουμε βλάβη εδώ.
Καθώς προχωράμε, φτάνουμε σε μια όλο και πιο άγονη περιοχή. Η βλάστηση δίνει τη θέση της σε μεγάλες βραχώδεις εκτάσεις. Είναι 17:00 όταν επιτέλους στρίβουμε στον τελευταίο δρόμο προς τον τελικό μας προορισμό. Θα περάσουμε τις επόμενες δύο νύχτες με τους φίλους μας στο στρατόπεδο Scarabéo, με τους οποίους είχαμε ήδη ταξιδέψει σε ένα προηγούμενο Vuarnet Day.
Βρίσκεται περίπου σαράντα χιλιόμετρα από το Μαρακές, αυτό το μέρος δίνει την εντύπωση του τέλους του κόσμου με ανεμπόδιστη θέα στα περίχωρα. Μετά από ένα πολύ θερμό καλωσόρισμα από την ομάδα, όλοι ανυπομονούμε να ανακαλύψουμε τη σκηνή μας. Το στρατόπεδο είναι σχεδιασμένο ως ένα κλασικό bivouac όπου η κουζίνα και οι κοινόχρηστοι χώροι βρίσκονται στην καρδιά του καταυλισμού. Γύρω γύρω, γιγάντιες λευκές τέντες υψώνονται στη μέση της ερήμου και κλείνουν έναν πραγματικό θύλακα ζεστασιάς και απαλότητας.
Ο Vincent, ιδιοκτήτης του χώρου, έρχεται να μας συναντήσει το βράδυ και μας εξηγεί πώς σκέφτηκε αυτό το έργο για να έχει τον λιγότερο δυνατό οικολογικό αντίκτυπο στην έρημο. Οι σκηνές αποσυναρμολογούνται τακτικά, το φαγητό ετοιμάζεται καθημερινά με ένα μοναδικό γεύμα για την αποφυγή σπατάλης, όλα τα προϊόντα είναι βιολογικά και η διακόσμηση τοπική.
Η νύχτα πέφτει γρήγορα στο στρατόπεδο και ο καθένας επιστρέφει στη σκηνή του. Το επόμενο πρωί, σηκωνόμαστε την αυγή για να θαυμάσουμε την ανατολή του ηλίου από τον μικρό λόφο πίσω μας. Το θέαμα είναι υπέροχο, οι ζεστοί τόνοι του ουρανού ταιριάζουν απόλυτα με τις μωβ αντανακλάσεις του βράχου.
Λίγο αργότερα το πρωί, έχουμε ραντεβού με τον Thomas της Insider Experience για να ανακαλύψουμε την έρημο με τα side-cars Ural του. Κληρονομιά της ΕΣΣΔ, αυτά τα οχήματα είναι φτιαγμένα για να διασχίζουν τα πιο δύσβατα μονοπάτια και να ξεπερνούν κάθε είδους εμπόδιο. Καθώς η εκμάθησή τους δεν είναι άμεση, αρχικά, καθόμαστε δίπλα στον οδηγό μας. Από τις πρώτες επιταχύνσεις, μένουμε άφωνοι, τοποθετημένοι χαμηλά στο έδαφος, οι αισθήσεις πολλαπλασιάζονται. Παρά το σύννεφο σκόνης που σηκώνουμε, απολαμβάνουμε πλήρως τα τοπία γύρω μας. Μετά από 20 λεπτά, σταματάμε σε ένα μικρό εγκαταλελειμμένο χωριό για να βγάλουμε μερικές φωτογραφίες.
Λίγο παραπέρα, σε μια μακριά πίστα χωρίς φαινομενικό κίνδυνο και μετά από θερμές συστάσεις, μπορούμε επιτέλους να δοκιμάσουμε να οδηγήσουμε μόνοι μας τα side-cars και η άσκηση είναι πιο δύσκολη από ό,τι φαίνεται. Το «καλάθι» αλλάζει εντελώς το κέντρο βάρους του οχήματος, καθιστώντας την οδήγηση πολύ διαφορετική από αυτή μιας μοτοσικλέτας. Το πρόγραμμα της ημέρας είναι φορτωμένο, οι δύο οδηγοί αναλαμβάνουν γρήγορα ξανά τα χειριστήρια για να μας πάνε στο σημείο ανεφοδιασμού μας. Γευματίζουμε δίπλα σε μια τεράστια λίμνη και μετά αναχωρούμε για τον Άτλαντα.
Φεύγουμε από τη σκόνη της ερήμου για τα S των βουνών. Μετά από μερικά χιλιόμετρα, σταματάμε για να ακολουθήσουμε ένα μονοπάτι. Φτάνουμε σε ένα σημείο θέας από το οποίο μπορούμε να θαυμάσουμε ολόκληρη την κοιλάδα. Η αντίθεση είναι εντυπωσιακή μεταξύ των μακριών βραχωδών αμμόλοφων και της ιδιαίτερης βλάστησης των βουνών. Οδηγούμε από το πρωί και η ηρεμία του τόπου μας κάνει πολύ καλό. Μόλις τελειώσει η επίσκεψη, παίρνουμε ξανά το δρόμο για το στρατόπεδο.
Την επόμενη μέρα, ξυπνάμε χαλαρά για την τελευταία μας ημέρα στο Μαρόκο. Σήμερα, δεν υπάρχει τίποτα στο πρόγραμμα. Αποφασίσαμε να μείνουμε εκεί και να απολαύσουμε τους χώρους. Μια ομάδα πηγαίνει να σκαρφαλώσει τον λόφο που επιβλέπει το bivouac, ελπίζοντας να δει το Μαρακές μακριά, ενώ άλλες παίζουν τις καθυστερημένες γύρω από ένα ζεστό τσάι. Μετά το μεσημεριανό, είναι ώρα να κατευθυνθούμε στο αεροδρόμιο με λύπη! Αυτή η εβδομάδα στο Μαρόκο θα μας αφήσει πολύ καλές αναμνήσεις, τα τοπία, την υποδοχή των ντόπιων και ο ήλιος μας έπεισαν όλους να επιστρέψουμε μόλις παρουσιαστεί η ευκαιρία.
