Πορτρέτο του εικονογράφου Florent Manelli
Εκμεταλλευτήκαμε την επιστροφή των καλών ημερών για να συναντήσουμε τον Florent Manelli, έναν Παριζιάνο εικονογράφο με ποπ και πολύχρωμη φαντασία. Αυτή η Ημέρα Vuarnet είναι λοιπόν η ευκαιρία να σας παρουσιάσουμε αυτόν τον ταλαντούχο καλλιτέχνη, ανατρέχοντας στη γένεση του έργου του, στην αδιάκοπη ανάγκη του να ζωγραφίζει και στη γοητεία του για το πορτρέτο.
Πίστωση φωτογραφίας: Vincent Perraud
Γεια σου, Φλοράν, για αρχή και για όσους δεν σε γνωρίζουν ακόμα, μπορείς να συστηθείς;
Γεια σου, Τομ, είμαι 27 ετών, γεννήθηκα στην Περπινιάν και ζω στο Παρίσι εδώ και 8 χρόνια. Εργάζομαι στην επικοινωνία και παράλληλα είμαι εικονογράφος.
Πώς εισήχθης στη ζωγραφική και την εικονογράφηση και γιατί προτίμησες αυτόν τον τρόπο έκφρασης παρά κάποιον άλλο;
Πάντα μου άρεσε να ζωγραφίζω, να δημιουργώ, να σκιτσάρω. Τα πρώτα μου μαθήματα ζωγραφικής τα παρακολούθησα από τα 6 μου χρόνια: μεγάλα χαρτιά κάλυπταν τους τοίχους της αίθουσας διδασκαλίας όπου βρισκόμουν και μπορούσα να ζωγραφίσω ό,τι ήθελα με τα υλικά της επιλογής μου. Αυτές ήταν οι πρώτες μου δημιουργικές απολαύσεις, αυτή η πρώτη αίσθηση ελευθερίας στο χαρτί, οι μυρωδιές, η αφή και κυρίως η αίσθηση ότι βρισκόμουν σε μια φούσκα για μια στιγμή.
Έχω επίσης μια πιο οπτική παρά μια ακουστική μνήμη: οι εικόνες με αγγίζουν περισσότερο από τις λέξεις, ένας πίνακας περισσότερο από ένα ποίημα, μια ταινία περισσότερο από ένα βιβλίο. Έχω ασχοληθεί με πολλές καλλιτεχνικές δραστηριότητες και παραδόξως, αρνήθηκα για πολύ καιρό να ασχοληθώ με τη ζωγραφική καθώς μεγάλωνα. Ένιωθα ότι δεν είχα τίποτα να πω μέσω αυτής της οδού.
Αν δεν κάνω λάθος, είχες μια πραγματική αφύπνιση όταν πέρασες 6 μήνες στο Μόντρεαλ;
Πράγματι, κατά τη διάρκεια μιας παραμονής 6 μηνών στο Μόντρεαλ το 2013, η εικονογράφηση μου "έπεσε" πάνω μου. Ζούσα εκείνη την εποχή σε ένα λοφτ με άλλα 4 άτομα, ανάμεσά τους μια τραγουδίστρια, η Elena, η οποία έγινε πολύ στενή μου φίλη σήμερα. Ένα βράδυ, αρχίσαμε να συζητάμε για μουσική, για τις τέχνες γενικότερα, αλλά κυρίως για αυτή την ελευθερία δημιουργίας που είναι χαρακτηριστική του Μόντρεαλ, όπου οποιοσδήποτε έχει μια ιδέα, μια δημιουργική ιδέα, μπορεί να ξεκινήσει το έργο του χωρίς να τον ρωτήσουν αν έχει εκπαίδευση γι' αυτό, αν έχει σπουδάσει κάτι συγκεκριμένο.
Αυτή η συζήτηση ήταν μια πραγματική αφύπνιση και άρχισα να ζωγραφίζω πάρα πολύ, σαν ανάγκη και σαν αίσθηση ότι το είχα καταπιέσει για πολύ καιρό. Συνέχισα, το στυλ μου εξελίχθηκε με τους μήνες, έκανα την πρώτη μου έκθεση στο λοφτ όπου ζούσα λίγες μέρες πριν φύγω από το Μόντρεαλ και την ενέργεια που μου έδωσε αυτή η πόλη, την έφερα μαζί μου στις βαλίτσες μου στη Γαλλία.
Τι σημασία δίνεις στα ταξίδια; Στην ανακάλυψη νέων τόπων, νέων πολιτισμών;
Το Μόντρεαλ μου προσέφερε πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε πόλη στην οποία έχω ζήσει. Μου έδωσε αυτή τη γεύση ελευθερίας που μου έλειπε για να αφοσιωθώ πλήρως στην τέχνη μου, στη ζωή μου, να αποκτήσω αυτοπεποίθηση, να ακούσω τον εαυτό μου και να ανακαλύψω τον εαυτό μου.
Τα ταξίδια είναι στιγμές "απαραίτητης δυσφορίας" για μένα. Είμαι μάλλον αγχώδης, μου αρέσει να έχω τα σημεία αναφοράς και τις συνήθειές μου, αλλά ξέρω ότι μόνο ταξιδεύοντας, ανακαλύπτοντας νέους πολιτισμούς, αλλάζουμε, ανοίγουμε στον κόσμο, στους άλλους και στον εαυτό μας. Κάθε ταξίδι στη ζωή μου έχει προσφέρει κάτι νέο στο στυλ μου χωρίς να το μεταμορφώσει εντελώς.
Τα πορτρέτα είναι εξαιρετικά παρόντα στη δουλειά σου, μπορείς να μας μιλήσεις για αυτή την εμμονή;
Τα πρόσωπα με γοητεύουν. Είμαστε όλοι διαφορετικοί, κάθε χαρακτηριστικό μας μας κάνει μοναδικούς και η ποικιλομορφία των προσώπων με μαγεύει. Το πρόσωπό μας μας ορίζει ως άτομο, ακόμα κι αν είναι απλώς ένα περίβλημα, είναι αυτό που μας διαφοροποιεί, από καθαρά οπτική άποψη, από τους άλλους. Εγώ, που είμαι ένθερμος υποστηρικτής της διαφοράς και της αποδοχής αυτής της διαφοράς, το πορτρέτο είναι ένα ιδανικό θέμα γι' αυτό.
Μου αρέσουν επίσης τα "σπασμένα πρόσωπα", τα λιγότερο συνηθισμένα πρόσωπα, είναι πιο ενδιαφέροντα για να τα ζωγραφίσω επειδή δεν είναι συμμετρικά και ξεφεύγουν από τα πρότυπα στα οποία έχουμε συνηθίσει και βλέπουμε στα μέσα ενημέρωσης και στη διαφήμιση. Πιθανότατα αυτή η διαφορά είναι που μου αρέσει. Η Rossy de Palma ή ο Rick Owens έχουν πρόσωπα που θα μπορούσα να κοιτάζω για πολλή ώρα.
Άλλωστε, ποιοι καλλιτέχνες ή καλλιτεχνικά ρεύματα σε εμπνέουν περισσότερο;
Όσον αφορά τις επιρροές μου, είμαι μεγάλος θαυμαστής του Andy Warhol. Τα έργα του ήταν ένας πραγματικός οπτικός έρωτας γύρω στα 13-14 μου χρόνια. Με οδήγησε να ενδιαφερθώ, στη συνέχεια, γενικότερα για την Pop Art, και μετά για άλλα ρεύματα όπως ο σουρεαλισμός, ο ρεαλισμός, ο κυβισμός. Και για άλλους οπτικούς καλλιτέχνες όπως ο Keith Haring, ο Basquiat, η Frida Kahlo, ο David Hockney, ο Jean Cocteau, κ.ά. Η σχέση του με την οπτική τέχνη είναι απίστευτη, όπως και το μυστήριο του χαρακτήρα που δημιούργησε για τον εαυτό του. Υπάρχει επίσης μια ολόκληρη ομάδα εικονογράφων στο Instagram που με εμπνέουν, από τον Ricardo Cavolo, στην Carla Fuentes, χωρίς να ξεχνάμε τον Luke Edward Hall και την Inès Longevial.
Ποια είναι τα τρέχοντα σχέδιά σου; Και πού μπορεί κανείς να δει τη δουλειά σου;
Συμμετέχω σε μια ομαδική έκθεση στη γκαλερί Vitrine 65 (Παρίσι 3ο) από 10 έως 20 Μαΐου. Επίσης, δουλεύω εδώ και καιρό σε μια σειρά πορτρέτων που θα ήθελα να κάνω για τους ακτιβιστές του κινήματος LGBT και ίσως να τα εκθέσω. Διαβάζω βιβλία για το θέμα και δημιουργώ μια τράπεζα εικόνων. Πιστεύω ότι θα γίνει για την επιστροφή (το φθινόπωρο). Όσον αφορά τη δουλειά μου, μπορείτε να τη βρείτε στο Instagram ή στον ιστότοπό μου.
Τέλος, μια τελευταία ερώτηση, μπορείς να μας δώσεις το όραμά σου για μια Ημέρα Vuarnet;
Ένα ηλιόλουστο, κρύο και ξηρό χειμωνιάτικο πρωινό. Πίνω έναν καφέ ακούγοντας Amy Winehouse και ψάχνω στο διαδίκτυο για πρόσωπα να ζωγραφίσω. Μετά βγαίνω από το σπίτι μου για να πάρω αέρα και να αγοράσω υλικά ζωγραφικής. Το μυαλό μου σφύζει από ιδέες και τελειώνω τη μέρα μου με ένα καλό γεύμα πίνοντας κόκκινο κρασί με τους φίλους μου!
