Περιπέτεια στην Ισλανδία
Στον Βόρειο Ατλαντικό, εγκλωβισμένο ανάμεσα στη Γροιλανδία και τη Νορβηγία, ένα μικρό νησί ξεχωρίζει στη μέση του Ωκεανού. Μέσα από μια νέα Ημέρα Vuarnet, ο Romain Charrier επιστρέφει στη σχέση του με αυτό που αποκαλούμε Γη του Πάγου.
Φωτογραφίες και κείμενο: Romain Charrier
Τέσσερις φορές σε τρία χρόνια, κάποιοι θα πουν ότι είναι πολλές, αλλά αυτός είναι ο αριθμός των φορών που διέσχισα τον Ατλαντικό για να φτάσω εκεί. Ωστόσο, είναι τόσο λίγο μόλις η γοητεία μας για ένα μέρος υπερισχύσει. Η Ισλανδία μου έκανε μια πολύ ιδιαίτερη εντύπωση όταν ταξίδεψα εκεί για πρώτη φορά. Ήταν το 2015, και από τότε έχω ζήσει, εργαστεί και εξερευνήσει πολλά σημεία της. Μια τεράστια ευχαρίστηση. Τον περασμένο Ιούνιο, επέλεξα να επιστρέψω για ένα νέο road trip με μοναδική επιθυμία να ταξιδέψω και να εξερευνήσω. Η απλή επιθυμία να ανακαλύψω νέους ορίζοντες, μια διαφορετική κουλτούρα, να νιώσω σε αρμονία με τη φύση και τα απίστευτα τοπία της.
Αυτή η περιπέτεια διαμορφώθηκε με βάση ό,τι ανακάλυπτα κάθε μέρα στον δρόμο. Τα υψίπεδα, ο βορράς, ο νότος, η ανατολή, η δύση. Έχω πάει σχεδόν παντού. Μπορούσα να περάσω δύο λεπτά ή τρεις μέρες ανάλογα με αυτό που έψαχνα και ανάλογα με το πού πήγαινα. Ένα απερίγραπτο πάθος να εξερευνήσω με τον χρόνο, άλλοτε τόσο ευνοϊκό και άλλοτε πολύ εφήμερο για να συλλάβω τη στιγμή. Αυτός είναι ο λόγος που ακολουθώ αυτόν τον δρόμο και γιατί πάντα εκτίμησα και άκουσα τις συμβουλές του πατέρα μου, ο οποίος ήταν επίσης παθιασμένος φωτογράφος. Αντιλαμβανόμενος τη φωτογραφία ως τη μετάφραση ενός κλάσματος του δευτερολέπτου που μπορούμε να αθανατοποιήσουμε με ένα απλό πάτημα του κουμπιού.
Η Ισλανδία, λόγω της ομορφιάς και της απίστευτης ποικιλομορφίας της, με έχει πάντα εντυπωσιάσει πραγματικά. Οι παραλίες με μαύρη άμμο, οι βραχώδεις σχηματισμοί με τις εκπληκτικές μορφές, η θάλασσα, τα ποτάμια που κυλούν, οι παγετώνες που σπάνε, τα βουνά στο άπειρο. Ένα νησί όπου η αρμονία φαίνεται τέλεια και όπου κατοικεί μια υπέροχη και τόσο εύθραυστη ζωική φύση. Αυτή η ισχυρή σχέση με τη φύση, αυτή που μερικές φορές ξεπερνά την κατανόηση ανάλογα με τα φώτα και τις εικόνες, περνάει αδιάκοπα από το μυαλό μου.
Κάθε μέρα στην Ισλανδία είναι διαφορετική. Φυσάει (πολύ), βρέχει, χαλάζει, έχει καλό καιρό, εμφανίζεται ομίχλη, μετά εξαφανίζεται. Ακόμα και αστειεύομαι και την αποκαλώ «Γη του Ανέμου» - όταν βρίσκομαι να παλεύω ενάντια στον άνεμο για μια φωτογραφία. Ο καιρός παίζει πρωταρχικό ρόλο, καθώς η αίσθηση ότι διασχίζεις τέσσερις εποχές μέσα σε λίγα λεπτά είναι πολύ πραγματική σε αυτό το νησί. Αυτά τα τοπία μας μεταφέρουν και νιώθουμε μερικές φορές μόνοι και ανυπεράσπιστοι, μακριά από κάθε ανθρώπινη παρουσία.
Το να βρίσκεσαι σε ένα νησί στη μέση του ωκεανού αντιπροσωπεύει ήδη κάτι ιδιαίτερο. Να διανύεις εκατοντάδες χιλιόμετρα με τα μάτια σου να θαμπώνουν από τα στοιχεία που μας περιβάλλουν. Να δοκιμάσεις το ισλανδικό ντους κοντά σε έναν τεράστιο καταρράκτη. Να σε επιτεθούν πουλιά που προστατεύουν τις φωλιές τους. Να περάσεις τη νύχτα στο αυτοκίνητο σε ένα απομονωμένο πάρκινγκ και να περιμένεις να ανατείλει ο ήλιος για να φύγεις. Να περιμένεις την αντανάκλαση του αιώνα. Να πάρεις το δρόμο για τη θάλασσα ανάμεσα στα φιόρδ. Ένας αμέτρητος αριθμός αξέχαστων εμπειριών.
Τόσο μεγάλη και ισχυρή, η φύση είναι μια αδάμαστη δύναμη που με εκπλήσσει συνεχώς. Ανακτά πάντα τα δικαιώματά της ό,τι κι αν συμβεί και η ανακάλυψή της μέσω της εξερεύνησης είναι το πάθος μου.
Συχνά δυσκολεύομαι να εξηγήσω τι νιώθω σε μια δεδομένη στιγμή. Γι' αυτό επέλεξα να φωτογραφίζω ό,τι με περιβάλλει. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο ιδανικός τρόπος για να επικοινωνήσω, να μεταδώσω ή να μοιραστώ το όραμά μου για τα πράγματα.
