Ανακαλύπτοντας τα ηφαίστεια της Χιλής
Όταν σκεφτόμαστε τη Χιλή, το σκι δεν είναι απαραίτητα αυτό που μας έρχεται πρώτο στο μυαλό. Ωστόσο, πριν από λίγους μήνες, ο Stéphane Guigne και ο Étienne Merel δεν δίστασαν καθόλου πριν διασχίσουν τον κόσμο όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία για ένα ski trip. Στο πρόγραμμα 1500 χιλιόμετρα δρόμου μέσα από τα ηφαίστεια της χώρας, μια οδύσσεια ανάμεσα σε χιόνι και ζούγκλα πριν καταλήξουν στους πρόποδες του Ειρηνικού Ωκεανού. Μια περιπέτεια κατά τη διάρκεια της οποίας μπόρεσαν να δοκιμάσουν το νέο μας μοντέλο Vuarnet Ice σε πραγματικές συνθήκες.
Φωτογραφία: Stéphane Guigné
Γεια σου, Stéphane, θα μπορούσες να συστηθείς με λίγα λόγια;
Μεγάλωσα στις Άλπεις σε μια οικογένεια της οποίας η φιλοσοφία είναι να ζει όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες. Έτσι, περάσαμε πολλά Σαββατοκύριακα κάνοντας πεζοπορία στο βουνό. Πολύ γρήγορα συνέχισα να εφαρμόζω αυτό με τους φίλους μου, είτε για roller είτε για σκι και τελικά για ταξίδια. Άρχισα να ενδιαφέρομαι για τη φωτογραφία και να αναπτύσσω την κριτική μου σκέψη κατά τη διάρκεια των ανώτερων σπουδών μου στο Παρίσι. Ένας από τους συγκάτοικους μου ήταν πραγματικός λάτρης της φωτογραφίας φιλμ. Μαζί του, ανέπτυξα αυτό το πάθος για τη λήψη στο σκοτεινό θάλαμο. Στη συνέχεια, έφυγα από το Παρίσι για τον Καναδά για να εργαστώ και να ανακαλύψω μια ήπειρο που γνώριζα λίγο. Σήμερα, έχω επιστρέψει στα βουνά μου στη Γκρενόμπλ, σημείο εκκίνησης όλων των περιπετειών μου. Ό,τι κι αν συμβεί, όταν βγαίνω από το σπίτι μου, είτε για να κάνω σκι είτε για να ταξιδέψω, η κάμερα είναι το πρώτο πράγμα που βάζω στην τσάντα μου.
Στο τέλος του περασμένου καλοκαιριού, περάσατε δέκα ημέρες στη Χιλή με τον Étienne Merel, τι σας παρακίνησε για αυτόν τον προορισμό;
Ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι με την ιδέα να συναντήσουμε τον Nathan και τη Sophie, ένα ζευγάρι φίλων που έκανε έναν γύρο του κόσμου με ποδήλατο. Βρισκόταν στη Βολιβία για τον τελευταίο τους μήνα στη Νότια Αμερική. Ενώ έψαχναν ιδέες για να αφήσουν τα ποδήλατα για λίγο και να ζήσουν μια άλλη εμπειρία, επανέφεραν τον Étienne για να πάρουν την επαφή του Chanchita Bus, με το οποίο είχε ήδη κάνει ένα road trip στην Αργεντινή. Πιστεύω ότι τη στιγμή που ανέφεραν αυτή την ιδέα, είχε ήδη προχωρήσει πολύ στο μυαλό του και δεν μπορούσε παρά να ξαναφύγει. Λίγο αργότερα, ενώ έκανα surf road trip στην Πορτογαλία, λαμβάνω ένα μήνυμα: «Θα ήθελες να φύγεις για δύο εβδομάδες για να συναντήσεις τον Nath και τη Soph στην Παταγονία για να ανέβεις μερικά ηφαίστεια με ski touring και να ταξιδέψεις με το Chanchita Bus;» Έπρεπε απλώς να πω ναι, όλα ήταν ήδη προγραμματισμένα, και την επόμενη μέρα είχα τα εισιτήριά μου.
Το σημείο εκκίνησής σας ήταν το Temuco, που βρίσκεται νότια του Σαντιάγο. Ποια ήταν τα κύρια στάδια αυτού του ταξιδιού; Πόσα χιλιόμετρα διανύσατε;
Τα κύρια στάδια καθορίστηκαν από τα ηφαίστεια που θέλαμε να ανέβουμε, αλλά και από τον καιρό καθώς και την κατάσταση των δρόμων. Με τη σειρά, κάναμε την ανάβαση του ηφαιστείου Lonquimay, προσπάθεια προσέγγισης του ηφαιστείου Llaima, επίσκεψη στην πόλη Pucón, πεζοπορία στο καταφύγιο El Cani, ανάβαση του ηφαιστείου Villarrica, πεζοπορία στη ζούγκλα και διήμερη εκδρομή με καγιάκ γύρω από το Hornopirén. Δηλαδή λίγο παραπάνω από 1000 χλμ συνολικά, που είναι ήδη αρκετά! Κράτησα ένα ημερολόγιο ταξιδιού λεπτομερές για όσους ενδιαφέρονται!
Πώς οργανώνεται ένα τέτοιο road trip; Περάσατε πολύ χρόνο προετοιμάζοντάς το εκ των προτέρων;
Σε αυτή την περίπτωση, είναι σίγουρα ένα από τα ταξίδια που προετοιμάσαμε λιγότερο. Αλλά το γεγονός ότι είχαμε τον Manu από το Chanchita Bus που ζει εκεί και γνωρίζει καλά την περιοχή μας βοήθησε πολύ. Του είπαμε απλώς ότι θέλαμε να ανεβούμε μερικά ηφαίστεια με ski touring και να δούμε την άγρια πλευρά της Παταγονίας, ίσως με καγιάκ. Στη συνέχεια, ορίσαμε ένα σημείο συνάντησης, πολύ νότια της Χιλής, για να επιβιβαστούμε στο λεωφορείο και να ξεκινήσουμε την περιπέτεια χωρίς να είμαστε πολύ μακριά από τους στόχους μας. Αλλά ο πραγματικός σχεδιασμός του έργου έγινε το πρώτο βράδυ στο λεωφορείο, με τον Manu, και οι 5 μας σκυμμένοι πάνω από έναν χάρτη. Συνειδητοποιήσαμε γρήγορα ότι πιθανότατα δεν θα κάναμε ό,τι θα θέλαμε! Θέλαμε ιδιαίτερα να κατέβουμε προς το Εθνικό Πάρκο Torres Del Paine για να δούμε τους παγετώνες να πέφτουν στο γαλαζοπράσινο νερό και να παρατηρήσουμε μερικά μυθικά βουνά στο δρόμο, όπως το Fitz Roy. Αλλά δεν είχαμε προσέξει ότι ήταν 2000 χλμ πιο κάτω, και με την κατάσταση των δρόμων και το λεωφορείο, αυτό αποδείχθηκε γρήγορα πολύ περίπλοκο.
Μπορείς να μας πεις περισσότερα για αυτό το περίφημο Chanchitas Bus;
Αρχικά, πρόκειται για ένα παλιό λεωφορείο μεταφοράς Mercedes της δεκαετίας του '70. Ο Manu το βρήκε τυχαία, ενώ ζούσε στην Αργεντινή. Ήταν μπροστά από ένα γκαράζ που ήθελε να το ξεφορτωθεί για ένα τίποτα. Το φορτηγό ήταν πραγματικά σε άθλια κατάσταση εσωτερικά, αλλά ο κινητήρας λειτουργούσε ακόμα τέλεια. Δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται τι θα μπορούσε να γίνει μόλις διαμορφωθεί. Για την ιστορία, το λεωφορείο είχε επιπλέον πινακίδα "Ski 884". Έτσι του ήρθε η ιδέα να το κάνει βάση για αναβάτες που έρχονται να κάνουν σκι σε αυτή την ήπειρο. Του πήρε 1 χρόνο για να διαμορφώσει πλήρως το λεωφορείο και να μετατραπεί από ένα άδειο κέλυφος χωρίς παράθυρα σε ένα άνετο μικρό σαλέ με 5/6 κρεβάτια. Και φυσικά, πρέπει να φανταστείτε ότι δεν είναι τόσο εύκολο όσο στη Γαλλία να βρείτε ανταλλακτικά και πρώτες ύλες, κάτι που κατά τη γνώμη του, ήταν το πιο δύσκολο να διαχειριστεί.
Και πώς είναι η ζωή στο πούλμαν ;
Η ζωή στο πούλμαν ήταν ακόμα καλύτερη από ό,τι στα όνειρά μου. Έχω συνηθίσει να κάνω road trips σε μικρά διαμορφωμένα βαν, έχω ένα δικό μου, αλλά εδώ είναι μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Είναι λίγο σαν το αμερικανικό όνειρο, όλα είναι μεγαλύτερα. Ήδη, υπάρχει πραγματικά χώρος για 5 άτομα, καθώς και όλη την άνεση ενός μικρού ορεινού σαλέ. Υπάρχει ακόμη και μια ξυλόσομπα! Αλλά η μεγαλύτερη πολυτέλεια ήταν να μην οδηγώ εγώ, αφού το λεωφορείο έρχεται με τον οδηγό του, τον Manu, καθώς και τον συγκυβερνήτη του και πιστό σύντροφό του Bengoa. Αυτές ήταν πραγματικές διακοπές, γιατί εκτός από το ότι είχαμε έναν τοπικό οδηγό, μπορούσαμε να χαλαρώσουμε κατά τη διάρκεια των διαδρομών. Τι καλύτερο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε;
Ας επιστρέψουμε στον κύριο στόχο σας που ήταν να κάνετε σκι στα ηφαιστειακά ηφαίστεια της Χιλής. Πώς πήγε; Ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες σας;
Ήταν μια εμπειρία που σου κόβει την ανάσα. Είχα ήδη ανέβει σε πολλά ηφαίστεια στη Χαβάη, στο Όρεγκον, και πιο πρόσφατα στη Ρεϋνιόν, και κάθε φορά είναι μοναδικές εμπειρίες. Και αυτή τη φορά δεν αποτέλεσε εξαίρεση, αφού ήταν η πρώτη φορά που ήταν καλυμμένα με χιόνι. Αλλά κυρίως, μπορέσαμε να παρατηρήσουμε για πρώτη φορά μάγμα σε τήξη σε απόσταση μόλις λίγων μέτρων από εμάς στον κρατήρα του Villarrica. Ακόμα ανατριχιάζω. Μόνο γι' αυτό, το ταξίδι άξιζε ήδη. Χωρίς να υπολογίσουμε ότι είχαμε μεγάλη τύχη όσον αφορά τον καιρό και τις συνθήκες χιονιού, αφού έκανε ακόμα χιόνι την πρώτη μας νύχτα στο λεωφορείο. Φυσικά, υπήρξε λίγη απογοήτευση βλέποντας όλα τα ηφαίστεια να φτάνουν μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι και να μην μπορούμε να τα σκαρφαλώσουμε όλα, αλλά θα χρειαζόμασταν πολύ περισσότερο χρόνο!
Ποια είναι η κύρια διαφορά με τα βουνά που γνωρίζουμε στη Γαλλία και την Ευρώπη;
Για μένα, η κύρια διαφορά είναι η μορφή. Προερχόμενος από τις Άλπεις, έχω συνηθίσει να βλέπω οδοντωτούς τοίχους που σχηματίζονται από τις οροσειρές μας στον ορίζοντα. Στη Χιλή, στην περιοχή όπου βρισκόμασταν, το τοπίο είναι σχετικά επίπεδο, στολίζεται μόνο από μερικούς μεγάλους κώνους που υψώνονται στον ουρανό. Κώνους κατά τα δύο τρίτα λευκούς και χωρίς βλάστηση στο πάνω μέρος και ένα τρίτο πράσινο χαμηλότερα, όπου σχηματίζεται μια υγρή και πυκνή ζούγκλα.
Ποια ανάμνηση θα κρατούσες από αυτό το ταξίδι;
Για να αντιπαραβάλουμε την ερημική μας ζωή στη φύση, πήγαμε να χορέψουμε για να γιορτάσουμε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας της Χιλής. Βρεθήκαμε κάτω από μια τέντα ακούγοντας χιλιανή μουσική με όλες τις γενιές. Η ατμόσφαιρα ήταν τρελή και μας μύησαν στο Terremoto (που σημαίνει κυριολεκτικά «σεισμός»). Πρόκειται για μια πίντα κρασί που ζυμώνεται με πάγο ανανά, η οποία κάνει το έδαφος να δονείται και κυρίως τα πόδια να τρέμουν. Μια λιχουδιά!
Αν έπρεπε να δώσεις μια συμβουλή για την επίσκεψη στην περιοχή;
Αν αγαπάτε την άγρια φύση, μην διστάσετε και κλείστε τα αεροπορικά σας εισιτήρια.
Τέλος, μπορείς να μας δώσεις το όραμά σου για ένα Vuarnet Day;
Για μένα, ένα Vuarnet Day δεν αφορά τη διάρκεια ή τον προγραμματισμό. Είτε πρόκειται για ένα road trip στην άλλη άκρη του κόσμου όπως αυτό, είτε για μια μίνι εκδρομή πριν/μετά τη δουλειά, το σημαντικό είναι να ξεφύγεις από την καθημερινότητά σου, να πλησιάσεις τη φύση και να παρατηρήσεις τα όμορφα φώτα.
