Roadtrip in Marokko
Het avontuur gaat verder in dit derde en laatste deel van onze reis door Marokko. Na een paar intense dagen aan de Marokkaanse kust, rijden we richting de Agafay-woestijn ten zuiden van Marrakech.
Voordat we vertrekken, genieten we van een laatste zonsondergang boven de baai van Imsouane, maar het is tijd om de koffers te pakken. Voor de laatste keer slapen we in slaap, wiegend op het geluid van de oceaan. Net als de voorgaande dagen is het vroeg opstaan, we slikken ons ontbijt snel door voordat we afscheid nemen van deze prachtige plek.
Om onze eindbestemming te bereiken, is de weg lang. De dag ervoor hadden we besloten alleen kleine wegen te nemen om van het landschap te kunnen genieten. Op het programma stond meer dan 6 uur rijden, waarbij we een lange diagonaal volgden die zich door de uitlopers van het Atlasgebergte slingerde. Onderweg passeerden we tal van kleine dorpjes die altijd aanleiding gaven voor een verfrissende pauze. We voelden ons echt alleen te midden van deze uitgestrektheid en lachten om de gevolgen als we hier pech zouden krijgen.
Naarmate we vorderen, komen we in een steeds droger wordend gebied. De vegetatie maakt plaats voor uitgestrekte rotsachtige vlaktes. Het is 17 uur als we eindelijk de laatste weg inslaan naar onze eindbestemming. We zullen de volgende twee nachten doorbrengen bij onze vrienden van kamp Scarabéo, met wie we al eerder reisden tijdens een Vuarnet Day.
Gelegen op ongeveer veertig kilometer van Marrakech, geeft deze plek een gevoel van het einde van de wereld met een adembenemend uitzicht op de omgeving. Na een zeer warm welkom van het team, kunnen we niet wachten om onze tent te ontdekken. Het kamp is ontworpen als een klassiek bivak waar de keuken en gemeenschappelijke ruimtes het hart van het kamp vormen. Overal staan gigantische witte doeken midden in de woestijn, die een ware cocon van warmte en zachtheid omsluiten.
Vincent, de eigenaar van de plek, komt ons 's avonds opzoeken en legt uit hoe hij dit project heeft bedacht om zo min mogelijk ecologische impact te hebben op de woestijn. De tenten worden regelmatig afgebroken, het eten wordt dagelijks bereid met één maaltijd om verspilling te voorkomen, alle producten zijn biologisch en de decoratie is lokaal.
De nacht valt snel over het kamp en iedereen keert terug naar zijn tent. De volgende ochtend staan we bij zonsopgang op om de zonsopgang vanaf de kleine heuvel achter ons te bewonderen. Het schouwspel is prachtig, de warme tinten van de lucht passen perfect bij de paarse gloed van de rotsen.
Even later in de ochtend hebben we een afspraak met Thomas van Insider Experience om de woestijn te ontdekken aan boord van zijn Ural side-cars. Een erfenis uit de USSR, deze machines zijn gemaakt om de meest bochtige paden te doorkruisen en elk obstakel te overwinnen. Omdat ze niet direct te besturen zijn, nemen we in eerste instantie plaats naast onze vaste chauffeur. Vanaf de eerste acceleraties zijn we onder de indruk, laag bij de grond zijn de sensaties tienvoudig. Ondanks de stofwolk die we opwerpen, genieten we volop van de landschappen om ons heen. Na 20 minuten stoppen we in een klein verlaten dorpje om wat foto's te maken.
Verderop, op een lange, ogenschijnlijk veilige piste en na warme aanbevelingen, mogen we eindelijk zelf de sidecars besturen en de oefening is ingewikkelder dan het lijkt. De 'mand' verandert het evenwichtspunt van het voertuig volledig, waardoor het rijden heel anders is dan op een motor. Het programma van de dag is vol, de twee bestuurders nemen snel weer het stuur over om ons naar ons bevoorradingspunt te brengen. We lunchen aan de rand van een enorm meer en vertrekken dan weer richting de Atlas.
We verlaten het stof van de woestijn voor de S van de bergen. Na een paar kilometer stoppen we om een wandelpad te volgen. We komen bij een uitzichtpunt vanwaar we de hele vallei kunnen bewonderen. Het contrast is opvallend tussen de lange rotsachtige duinen en de bijzondere vegetatie van de bergen. We rijden al sinds vanochtend en de rust van de plek doet ons goed. Na het bezoek nemen we de weg terug naar het kamp.
De volgende dag worden we rustig wakker voor onze laatste dag in Marokko. Vandaag staat er niets op het programma. We hebben besloten ter plekke te blijven om van de plek te genieten. Een groep gaat de heuvel beklimmen die uitkijkt over het bivak, in de hoop Marrakech in de verte te zien, terwijl anderen nog wat langer blijven rond een kop warme thee. Na de lunch is het tijd om met spijt in het hart richting het vliegveld te gaan! Deze week in Marokko zal ons een zeer goede herinnering bezorgen; de landschappen, het welkom van de lokale bevolking en de zon hebben ons allemaal overtuigd om terug te keren zodra de gelegenheid zich voordoet.
