Portret van illustrator Florent Manelli
We hebben de terugkeer van het mooie weer aangegrepen om Florent Manelli te ontmoeten, een Parijse illustrator met een pop en kleurrijke fantasie. Deze Vuarnet Day is dus een gelegenheid voor ons om deze getalenteerde artiest te ontdekken door terug te kijken op de oorsprong van zijn project, zijn onophoudelijke behoefte om te tekenen en zijn fascinatie voor portretten.
Fotocredit: Vincent Perraud
Hallo Florent, om te beginnen en voor degenen die je nog niet kennen, kun je jezelf voorstellen?
Hallo Tom, ik ben 27 jaar oud, ik ben geboren in Perpignan en woon al 8 jaar in Parijs. Ik werk in communicatie en daarnaast ben ik illustrator.
Hoe ben je in aanraking gekomen met tekenen en illustratie en waarom heb je voor deze expressievorm gekozen in plaats van een andere?
Ik heb altijd graag getekend, gecreëerd, gekrabbeld. Mijn eerste tekenlessen volgde ik al vanaf mijn 6e: grote vellen bedekten de muren van het klaslokaal waar ik was en ik kon tekenen wat ik wilde met de materialen van mijn keuze. Dat waren mijn eerste creatieve genoegens, dat eerste gevoel van vrijheid op papier, de geuren, het gevoel en vooral de sensatie om een moment in een bubbel te zijn.
Ik heb ook een meer visueel dan auditief geheugen: beelden spreken me meer aan dan woorden, een schilderij meer dan een gedicht, een film meer dan een boek. Ik heb veel artistieke disciplines beoefend en vreemd genoeg heb ik lang geweigerd om te tekenen toen ik opgroeide. Ik vond dat ik via die weg niets te zeggen had.
Als ik me niet vergis, had je een echte openbaring toen je 6 maanden in Montreal doorbracht?
Inderdaad, tijdens een verblijf van 6 maanden in Montreal in 2013 "viel" de illustratie op mijn pad. Ik woonde destijds in een loft met 4 andere mensen, waaronder een zangeres, Elena, die nu een zeer goede vriendin van me is. Op een avond begonnen we te praten over muziek, kunst in het algemeen, maar vooral over die creatieve vrijheid die kenmerkend is voor Montreal, waar iedereen met een idee, een creatief concept, zijn project kan opzetten zonder dat men vraagt of hij daarvoor een opleiding heeft, of hij dit of dat heeft gestudeerd.
Dit gesprek was een ware openbaring en ik begon enorm veel te tekenen, als een behoefte en een gevoel dat ik dit veel te lang had onderdrukt. Ik ging door, mijn stijl evolueerde in de loop van de maanden, ik had mijn eerste tentoonstelling in de loft waar ik woonde een paar dagen voordat ik Montreal verliet en de energie die die stad me gaf, heb ik in mijn koffers meegenomen naar Frankrijk.
Welk belang hecht je aan reizen? Aan het ontdekken van nieuwe plekken, nieuwe culturen?
Montreal heeft me veel meer gegeven dan welke stad waarin ik heb gewoond. Het gaf me die smaak van vrijheid die ik nodig had om me volledig in mijn kunst, in mijn leven te storten, zelfvertrouwen op te bouwen, naar mezelf te luisteren en mezelf te ontdekken.
Reizen zijn momenten van "noodzakelijk ongemak" voor mij. Ik ben nogal angstig aangelegd, ik houd van mijn vaste routines en gewoontes, maar ik weet dat het alleen door te reizen, door nieuwe culturen te ontdekken, dat we veranderen, dat we ons openstellen voor de wereld, voor anderen en voor onszelf. Elke reis in mijn leven heeft iets nieuws aan mijn stijl toegevoegd zonder deze volledig te transformeren.
Portretten zijn extreem aanwezig in je werk, kun je ons vertellen over deze obsessie?
Gezichten fascineren me. We zijn allemaal verschillend, elk van onze trekken maakt ons uniek en de diversiteit van gezichten overweldigt me. Ons gezicht definieert ons als persoon, ook al is het slechts een omhulsel, het is wat ons visueel onderscheidt van anderen. Ik, die een fervent voorstander ben van verschil en acceptatie van dat verschil, vind portretten een ideaal onderwerp daarvoor.
Ik houd ook van "gebroken gezichten", minder gewone gezichten, ze zijn interessanter om te tekenen omdat ze niet symmetrisch zijn en afwijken van de normen waaraan we gewend zijn en die we in de media en reclame zien. Waarschijnlijk is het juist dit verschil dat me aanspreekt. Rossy de Palma of Rick Owens hebben gezichten waar ik uren naar zou kunnen kijken.
Overigens, welke kunstenaars of artistieke stromingen inspireren je het meest?
Wat mijn invloeden betreft, ik ben een groot fan van Andy Warhol. Zijn werken waren een ware visuele openbaring voor mij rond mijn 13e-14e. Hij bracht me ertoe om me vervolgens, meer in het algemeen, te interesseren voor Pop Art, en daarna voor andere stromingen zoals surrealisme, realisme, kubisme. En voor andere beeldende kunstenaars zoals Keith Haring, Basquiat, Frida Kahlo, David Hockney, Jean Cocteau, enz. Zijn benadering van beeldende kunst is ongelooflijk, net als het mysterie van het personage dat hij voor zichzelf creëerde. Er is ook een hele groep illustratoren op Instagram die me inspireren, van Ricardo Cavolo en Carla Fuentes tot Luke Edward Hall en Inès Longevial.
Wat zijn je huidige projecten? En waar kunnen we je werk zien?
Ik neem deel aan een groepsexpositie in galerie Vitrine 65 (Parijs 3e) van 10 tot 20 mei. Ik werk ook al een tijdje aan een serie portretten die ik wil maken van activisten van de LGBT-beweging en misschien wil ik die wel exposeren. Ik ben boeken over het onderwerp aan het lezen en een beeldendatabank aan het opbouwen. Ik denk dat dit tegen de herfst zal komen. Wat mijn werk betreft, kun je het vinden op Instagram of mijn website.
Tot slot, nog een laatste vraag: kun je ons jouw visie geven op een Vuarnet Day?
Op een zonnige, koude en droge winterochtend. Ik drink een kop koffie terwijl ik naar Amy Winehouse luister en zoek online naar gezichten om te tekenen. Daarna ga ik naar buiten om wat frisse lucht te halen en tekenspullen te kopen. Mijn hoofd zit vol ideeën en ik sluit de dag af met een lekker diner en rode wijn met mijn vrienden!
