Charles Dubouloz - XXL-ronde van de Écrins
Onze "Fellow", de Franse alpinist Charles Dubouloz, voltooide deze dinsdag een ronde van 13 dagen in het Écrins-massief, met een tiental beklimmingen op het programma. We vroegen hem naar de oorsprong en de realisatie van deze prestatie.
Hoe bereid je zo'n project voor, met zoveel beklimmingen? Had je ergens tegenop gezien?
Mijn idee was om naar dit massief te gaan en zoveel mogelijk te ontdekken. Mijn terreinkennis was zeer beperkt, dus ik heb veel tijd besteed aan het bestuderen van de routes en kaarten. Ik heb waardevolle boeken (de Labandes) geleend uit de bibliotheek van de ENSA (Ecole Nationale Ski et Alpinisme) die me enorm hebben geholpen. Ik heb ook hulp ingeroepen van lokale gidsen die de plekken goed kennen. Na vele uren voorbereiding had ik een duidelijk beeld van mijn project.
Tijdens deze fase had ik vooral te maken met onzekerheden, met name over bepaalde verbindingen tussen de wanden. De nervositeit komt onvermijdelijk opzetten in de dagen voor vertrek, zoals voor elk doel.
Fysiek heb ik mijn training ook gericht op meer uithoudingsvermogen en iets minder klimmen, om de soms lange dagen aan te kunnen.
Hoe zag je typische dag eruit tijdens deze lus?
Een wekker midden in de nacht gevolgd door een nachtelijke aanloop. Meestal begint het klimmen bij zonsopgang en duurt het een groot deel van de dag. Daarna een afdaling en een oversteek naar de volgende berghut... Een paar uur slaap voordat je de volgende dag weer opnieuw begint.
Wat zit er in je tas voor een expeditie van 13 dagen aan het begin van het vertrek?
Het absolute minimum... maar het is al te veel! De rugzak is aanzienlijk: ongeveer 10 kg.
Een touw, friends, klimgordel, stijgijzers, een ijsbijl, klimschoenen, geschikte kleding, wat eten, 1 liter water...
Het is echter belangrijk op te merken dat voor dit soort projecten elk grammetje telt en alles voor vertrek wordt gewogen. Niets wordt aan het toeval overgelaten!
Wat was je mooiste herinnering tijdens de expeditie? En wat was je grootste angst?
Het mooiste moment was misschien wel de top van de Olan op de 10e dag... ik zag alle bergen die ik net had beklommen. De route die ik had gekozen leek van bovenaf logisch. Een prachtig moment van geluk gedeeld met Joseph, mijn touwpartner van dat moment.
Ik heb geen grote angst gehad, maar eerder minder aangename passages. Met name op sommige zeer gletsjerbedekte gebieden waar je moet manoeuvreren om gaten te vermijden, of de steenlawines in de noordwand van de Olan. Een serieuze sfeer.
Je hebt het eerste deel solo gedaan, wat was je gemoedstoestand gedurende die dagen? En daarna, toen je metgezellen je vervoegden?
Ik verplaats me graag alleen in de bergen. Alles wordt tien keer zo intens, van het nemen van beslissingen tot de momenten van twijfel of geluk. Maar de inzet, vooral in dit terrein (gletsjerspleten en slecht gesteente), is erg belangrijk. Je moet dus een marge behouden, ook al hangt soms alles niet meer alleen van mij af, maar ook van het geluk. Ik ben me daarvan bewust, daarom probeer ik er niet misbruik van te maken.
Toen Joseph me vergezelde, was dat pure vreugde. De druk viel duidelijk een stuk lager, sindsdien kan ik ook rekenen op een solide touwpartner voor de beklimmingen... dat maakt een groot verschil! Daarna voegde Antoine zich bij me voor de laatste 2 etappes, hij was fris en in topvorm. We konden "de machine" blijven pushen om de ronde zo snel mogelijk te voltooien.
Wat hield je dit hoge tempo vol gedurende deze 13 dagen?
Zonder twijfel de training... die van de afgelopen maanden, maar ook alle uren die buiten zijn doorgebracht met rennen, klimmen, bivakkeren etc... sinds de kindertijd.
En dan waarschijnlijk een grote motivatie voor dit project. De wens om al deze prachtige bergen te ontdekken!
Na zo'n avontuur en een uitzonderlijke prestatie, wat heb je gepland voor de komende maanden?
Direct daarna een beetje rust en dan de voorbereiding van een expeditie naar Nepal in het najaar. Dat is over slechts 1 maand, dus het komt snel...
